เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238 พังพอนอวยพรไก่ ย่อมมีเจตนาแอบแฝง
หลังพระชายาใหญ่กลับถึงห้อง นางมองดวงจันทร์เย็นเยียบตรงริมหน้าต่าง แล้วก็ไม่อาจข่มตาหลับได้
ยามนี้นางอยากให้มีใครสักคนอยู่เคียงข้างเหลือเกิน หากทั้งสองเป็นเพียงสามีภรรยาสามัญ รักใคร่กลมเกลียวและมีใจให้กันอย่างลึกซึ้งก็คงดี
เมื่อนึกถึงตรงนี้ นางก็ปล่อยผมยาวสลวยสยายเต็มแผ่นหลัง สวมเสื้อคลุมตัวสั้นปักลายดอกไม้ แล้วเดินเงียบ ๆ ไปยังโต๊ะหนังสือ หยิบพู่กันขึ้นมาเขียนบทหลินเจียงเซียนของหยางเซิ่นอย่างแผ่วเบา
“เรื่องถูกผิด แพ้ชนะ ล้วนว่างเปล่าเมื่อหันกลับมามอง
ภูเขาเขียวยังคงอยู่ดังเดิม
ตะวันลับฟ้าแดงฉานมานับครั้งไม่ถ้วน!”
ยังเขียนไม่ทันจบ น้ำตาก็ไหลอาบหน้าเสียแล้ว อยากใช้ชีวิตเรียบง่ายธรรมดาช่างยากเหลือเกิน!
นางอยากหนีไปให้พ้น แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็หนีไม่พ้น!