กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 ท่านอ๋องอย่าเพิ่งเสด็จกลับมาเด็ดขาด
“น้ำ น้ำ…”
ได้ยินไต้อวี้ร้องเรียกเสียงแผ่วเบา
นางฟื้นแล้ว
ยามนี้นางรู้สึกเพียงกระหายน้ำเล็กน้อย แต่ร่างกายยังคงไร้เรี่ยวแรง นางพยายามเปล่งเสียงตะโกน ทว่าทำได้เพียงส่งเสียงแผ่วเบา
ขณะนี้เจียวโหรวกับคนอื่น ๆ กำลังคุกเข่ากราบไหว้เทพเซียนอยู่หน้าประตู วิงวอนให้ไต้อวี้ฟื้นเร็ว ๆ
เจียวโหรวได้ยินเสียงไต้อวี้ขอน้ำแว่ว ๆ จึงรีบวิ่งไปข้างเตียง พอเห็นว่านางลืมตาคู่งามขึ้นแล้ว
“อวี้เอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรแล้ว…”
เจียวโหรวรีบกุมมือไต้อวี้ไว้ แต่น้ำตากลับไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ไต้อวี้ค่อย ๆ เงยหน้า ตะแคงตัวมองนาง แล้วเปล่งเสียงแผ่วเบาว่า “พี่หญิง กลับไปพักผ่อนเถิด ข้าไม่เป็นไรแล้ว!”