กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 ยืมมีดฆ่าคน
พระชายาใหญ่กำลังเขียนอักษรอยู่ในห้อง ครั้นได้ยินอนุหลานรีบร้อนเข้ามาบอกเรื่องพระชายาอวี้ลอบส่งของให้ชายคนหนึ่ง ในใจก็อดเกิดความสงสัยขึ้นมาไม่ได้
นางขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเจือแววตำหนิว่า
“หลานเอ๋อร์
ตอนนี้พระชายาอวี้เป็นดวงใจของท่านอ๋องเชียวนะ!
พวกเราจะพูดส่งเดชไม่ได้!”
ทว่าอนุหลานกลับร้อนรนประหนึ่งประทัดที่ถูกจุด รีบแก้ตัวว่า
“พระชายาเจ้าคะ บ่าวจะกล้าพูดเหลวไหลได้อย่างไร!
บ่าวเห็นกับตาว่านางยืนคุยกับคุณชายน้อยที่ห้อยหยกคนหนึ่งอยู่ตรงประตูเล็กนั่นตั้งนาน!
จนกระทั่งพระชายารองเดินผ่านมา ทั้งสองถึงได้แยกจากกันอย่างอาลัยอาวรณ์เจ้าค่ะ!”