กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 212 เป่าขลุ่ยกลางคืนหิมะจนรุ่งสาง
ไต้อวี้ค่อย ๆ หันกาย แล้วขยับฝีเท้าอันแผ่วเบากลับเข้าห้อง
ไม่นานนางก็เปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมขนกระเรียนสีแดงสด
ขนอันนุ่มนวลส่องประกายระยิบระยับใต้แสงจันทร์ ในมือนางถือขลุ่ยหยกใสกระจ่างอยู่เลาหนึ่ง
ยามนี้ไต้อวี้มีท่วงท่าอ่อนช้อย ยืนตระหง่านอยู่บนพื้นหิมะขาวบริสุทธิ์
ประหนึ่งดอกเหมยแดงที่ผลิบานกลางฤดูหนาว งามเด่นโดดเดี่ยวเหนือโลกีย์
ลั่วอวี่เซวียนซึ่งอยู่ไม่ไกลเห็นภาพนี้แล้วรู้สึกราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง
เขายืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเหม่อลอย สายตาพร่าเลือน ในชั่วขณะนั้นกลับรู้สึกว่าพระชายาอวี้มิใช่หญิงสาวสามัญ หากเป็นเทพธิดาที่ลงมาจากสวรรค์เก้าชั้น