กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 206 ฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่ บ้านข้าอยู่แห่งใด
ราตรีล่วงลึก ทุกสรรพสิ่งเงียบสงัด โลกทั้งใบดูราวกับจมอยู่ในห้วงนิทรา
ทว่าไต้อวี้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
นางพบว่าบนร่างมีผ้าห่มนวมผืนหนาคลุมอยู่ ให้ความรู้สึกนุ่มนวลและอบอุ่น
ภายใต้แสงเทียนสลัวที่ไหววูบ ลั่วอวี่เซวียนกับท่านหมอผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมกำลังรอคอยด้วยความกังวล
สายตาของทั้งคู่มองไปยังไต้อวี้บนเตียงเป็นครั้งคราว ราวกับกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง
ไต้อวี้ขยับตัวเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เลิกผ้าห่มขึ้นมุมหนึ่ง ตั้งใจจะลุกขึ้นมาพูดกับพวกเขาสักสองสามคำ