กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 191 ข้ากับลูกต่างมีดวงแข็ง
เซียงอวิ๋นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เห็นผู้คนเต็มห้องยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงของตน
เมื่อนึกถึงภาพเมื่อครู่ นางก็เศร้าเสียใจแทบขาดใจ แต่มีคนมากมายมองอยู่เช่นนี้ นางจะร้องไห้ออกมาไม่ได้
นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เอ่ยกับนายท่านอย่างเย็นชาว่า “นายท่าน ให้ทุกคนออกไปเถิด ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว!”
นายท่านอวี๋ยังจมอยู่กับความเสียใจ เมื่อได้ยินเซียงอวิ๋นเรียกเขาเสียงเบา ก็รีบมองนางอย่างจดจ่อ เอ่ยอย่างยินดีว่า “อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้ว ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ เจ้าทำข้าตกใจแทบแย่!”
ใครจะคิดว่าเซียงอวิ๋นจะไม่ตอบเขา ทั้งยังหันหน้าไปอีกทาง ซุกหน้าลึกเข้าไปในผ้าห่ม