กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173 อย่าให้ข้ากินยาขับเด็ก
“อวี้เอ๋อร์ ในเมื่อเจ้าไม่เต็มใจจะพูด เช่นนั้นการที่เจ้ารีบร้อนมาหาข้าถึงที่นี่ ย่อมต้องมีเหตุผลสักอย่าง”
ท่านอ๋องจ้องดวงตาแดงบวมของไต้อวี้แน่น ในใจเจ็บปวดราวกับถูกมดนับพันกัดกิน
สัญชาตญาณบอกเขาว่าอวี้เอ๋อร์ต้องผ่านความทุกข์มามากมาย
แต่ไต้อวี้ยังคงเม้มปากแน่น คล้ายตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว ท้ายที่สุดท่านอ๋องก็อดไม่ได้ จึงถามเสียงเบา
ไต้อวี้ก้มหน้าลงเล็กน้อย ขนตายาวบดบังความรู้สึกซับซ้อนในดวงตา ครู่ใหญ่จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
นางเอ่ยด้วยเสียงเจือสะอื้นว่า “ท่านอ๋อง ฟ้าใกล้สางแล้ว พวกเราพักผ่อนกันก่อนเถิด เรื่องอื่นค่อยพูดกันทีหลังได้หรือไม่?”