กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 171 เซียงอวิ๋นผู้น่าสงสาร หาความหวานในมะระขม
“นายท่าน ข้าขอร้องท่าน เด็กในท้องนางเป็นลูกของอวี่เฉินจริง ๆ นะ!”
เห็นฮูหยินเจียงคุกเข่าอยู่บนพื้น ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง ปักปิ่นและปิ่นหยกหล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้น นางร้องไห้พลางวิงวอนขอให้นายท่านเจียงเข้าใจ
“ข้าจะพูดอีกครั้ง และนี่จะเป็นครั้งสุดท้าย!
บ้านนี้แซ่เจียง ไม่ได้แซ่สวี!
ไม่ว่าเซียงอวิ๋นจะคลอดอะไรออกมา ต่อให้เป็นก้อนทองคำก็ไม่เกี่ยวข้องกับเรา!” นายท่านเจียงกล่าวจบก็หอบหายใจด้วยความโมโห
เขามองสตรีโง่เขลาตรงหน้าด้วยสีหน้ารังเกียจ
ในใจเขารู้แจ้งดี ต่อให้เด็กคนนี้เป็นลูกของอวี่เฉินจริง ตอนนั้นเขาทำเรื่องไว้เด็ดขาดถึงเพียงนั้น เวลานี้จะให้เขาลดท่าทีไปวิงวอนสตรีผู้นั้น เขาทำไม่ได้!