กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 เป็นลูกของเจียงอวี่เฉินหรือไม่
บนทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาราวกับภูตน้อย
ชั่วพริบตาเดียว ทุ่งหญ้าทั้งผืนก็ถูกปกคลุมด้วยสีขาวโพลน ประหนึ่งโลกในฝันที่เงียบสงบและงดงาม
ท่านอ๋องสวมเสื้อคลุมแพรเนื้อหนา เขากอดไต้อวี้ไว้แนบแน่น ไออุ่นจากร่างของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่ง ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัด พวกเขาทอดสายตามองหิมะที่โปรยปรายเต็มผืนฟ้า
จู่ ๆ ท่านอ๋องก็เผยรอยยิ้มหวานละมุน เขาบอกไต้อวี้ว่า “อวี้เอ๋อร์ หลับตาก่อนนะ รอข้าสักครู่!”
ไต้อวี้พยักหน้าอย่างว่าง่าย หลับตาลงตามคำพูดของเขา ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ราวกับเวลาได้หยุดนิ่งลง ณ ขณะนั้น ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใด ไต้อวี้ก็รู้สึกถึงมืออุ่นคู่หนึ่งที่กุมมือของนางไว้แน่น