กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 165 หิมะโปรยทั่วฟ้า ร่วมเคียงจนผมขาว
นายท่านเจียงกวาดตามองท้องของเซียงอวิ๋นตั้งแต่บนจรดล่าง ถอนหายใจแล้วกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “ข้าเดาว่าแม่นางคงลืมลูกชายข้า อวี่เฉินไปแล้ว!”
“ดูท่าเขาคงรักอยู่ฝ่ายเดียว เพื่อเจ้า ถึงกับผิดใจกับครอบครัว ตอนนี้คนก็หายไปแล้ว!”
“เจียงอวี่เฉิน?”
เซียงอวิ๋นเกาศีรษะอย่างร้อนใจ เขาเป็นใครกัน ข้าจำอะไรไม่ได้เลยหรือ?
“เจ้าจำไม่ได้อยู่แล้ว ตามคำโบราณว่าไว้ คนงิ้วไร้ใจ หญิงคณิกาไร้คุณธรรม...”
“ท่าน ท่าน ท่านอายุมากขนาดนี้แล้ว พูดจาเหลวไหลอะไร!” นายท่านเจียงยังพูดไม่ทันจบ จื่อเจวียนก็โกรธจนวิ่งไปข้างหน้า ตัดบทเขาเสียก่อน