กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 142 ไต้อวี้จากไป
“จื่อเจวียน เหตุใดยังไม่ขึ้นรถอีก?” เซียงอวิ๋นตะโกนถามจากในรถม้า
เมื่อได้ยินเสียง จื่อเจวียนก็ไม่รั้งรออีก นางส่งของในมือให้สามเณรน้อยผู้นั้นแล้วเตรียมจากไป
ทว่าในยามนี้ เจียงอวี่เฉินซึ่งเงียบงันมาตลอดกลับเงยหน้าขึ้นฉับพลัน จ้องมองจื่อเจวียนเขม็ง
จนกระทั่งพระภิกษุที่เดินทางมาด้วยกันดึงตัวเขาให้เดินไป เขาจึงได้สติ ทว่าสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่จื่อเจวียน ราวกับมีบางอย่างอยากเอ่ย
ท้ายที่สุด เจียงอวี่เฉินทำได้เพียงเรียกเบา ๆ ว่า “แม่นางจื่อเจวียน…”
น้ำเสียงของเขาเจือความลังเลและอาลัยอาวรณ์อยู่เล็กน้อย ราวกับอยากพูดบางสิ่งแต่กลับไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร