กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 139 จวนสกุลหลินกูซู
หญิงชราพิงผนัง หยุดพักครู่หนึ่ง ลมหายใจค่อย ๆ สงบลง อารมณ์ก็ไม่พลุ่งพล่านเช่นเมื่อครู่แล้ว
นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาเผยความเหนื่อยล้าและจนใจอยู่ราง ๆ
จากนั้นจึงเอ่ยช้า ๆ ว่า “เดิมทีทุกอย่างราบรื่นดี เด็กใกล้จะคลอดแล้ว ข้าถึงกับมองเห็นศีรษะของเด็กแล้วด้วย”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับหวนระลึกถึงภาพเหตุการณ์ในตอนนั้นที่ทั้งตื่นเต้นและเฝ้ารอ
แล้วจึงเล่าต่อว่า “ข้าบอกพระชายารองว่าถึงเวลาต้องออกแรงแล้ว
ขอเพียงออกแรงอีกสักหน่อย เด็กก็จะคลอดออกมาในไม่ช้า
พระชายารองให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี นางประหนึ่งรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดในกายเพื่อรับขวัญชีวิตใหม่
ทว่า…”
น้ำเสียงของนางพลันหนักอึ้งขึ้น