กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 134 มิตรภาพอันแน่นแฟ้น
“เสี่ยวลู่จื่อ ไม่รู้ว่าทางจวนเป็นอย่างไรบ้าง?”
ท่านอ๋องประสานมือไว้ด้านหลัง ประทับยืนอยู่ในกระโจมใหญ่ เงยพระพักตร์ทอดพระเนตรท้องฟ้าไกล ๆ ความคิดถึงจวนพลันเอ่อขึ้นในพระทัย
นับตั้งแต่พระองค์เสด็จมาถึงชายแดน ก็ผ่านมาเกือบ 2 เดือนแล้ว
ตอนออกจากจวนอ๋อง ไต้อวี้ยังอยู่ที่มณฑลทางใต้และยังไม่กลับจวน
ท่านอ๋องทรงทราบว่านางมีความทุกข์ใจมากมายซ่อนอยู่ในใจ ซึ่งต้องใช้เวลาค่อย ๆ เยียวยาด้วยตนเอง จึงไม่ได้เร่งให้นางกลับจวน
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ท่านอ๋องก็ยิ่งคิดถึงไต้อวี้ สตรีผู้อ่อนโยนละมุนละไมและแสนดีน่ารัก