กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 133 จิตใจมนุษย์ต่างหากคือสิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุด
ภายใต้แสงตะเกียงสลัว ลานเรือนเก่าทรุดโทรมแห่งหนึ่งดูวังเวงน่ากลัวเป็นพิเศษ
ไต้อวี้กำไม้กระบองแน่น ยืนระมัดระวังอยู่ข้างประตูด้วยความประหม่า จนเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
เวลานี้ เสียง “ปู้กู่ ปู้กู่” ใสกังวานพลันดังมาจากนอกประตูอีกหลายครั้ง ในค่ำคืนอันเงียบสงัด เสียงนั้นชัดเจนเป็นพิเศษ
หัวใจไต้อวี้กระตุกวูบ เกือบโยนไม้กระบองกับตะเกียงน้ำมันก๊าดในมือลง แล้วหันหลังวิ่งหนี
ทว่าในขณะนั้นเอง คนที่อยู่ด้านนอกก็พลันเอ่ยปาก
“แม่นาง เป็นท่านหรือไม่? แม่นางอย่ากลัวไปเลย ข้าคือเสี่ยวหว่าน!” คนด้านนอกตะโกนอย่างร้อนใจ
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย ความหวาดกลัวในใจไต้อวี้ก็พลันมลายไปกว่าครึ่ง