กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 ไต้อวี้พบเจี่ยหม่าเพียงลำพัง
ไต้อวี้กุมมือของนายหญิงผู้เฒ่าเจี่ยไว้แน่น แล้วค่อย ๆ ซบอยู่บนอกนางอย่างระมัดระวัง
เมื่อมองนายหญิงผู้เฒ่าเจี่ยที่กำลังจะสิ้นใจอยู่ตรงหน้า ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ความขมขื่นสุดพรรณนาเอ่อท้นขึ้นมาในใจ
นางเอ่ยเรียกเบา ๆ ว่า “ท่านยาย… อวี้เอ๋อร์คิดถึงท่านเหลือเกิน!” กล่าวจบ น้ำตาก็ไหลอาบแก้มลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
นายหญิงผู้เฒ่าเจี่ยออกแรงยกมือขึ้น เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของไต้อวี้อย่างอ่อนโยน แล้วเอ่ยเสียงแผ่วว่า “นึกไม่ถึงเลยว่าในชั่วชีวิตนี้ ข้าจะยังได้พบอวี้เอ๋อร์ของข้าอีก!”
ยายหลานทั้งสองกอดอิงกันแนบแน่นอยู่นาน ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งไปแล้ว