กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119 ถุงหอม
หลังเซียงอวิ๋นกับคนอื่น ๆ จากไป ไต้อวี้ก็ยังใช้เวลาอยู่นานกว่าจะเดินออกจากร้านอาหาร
นางมองทุกสิ่งรอบกาย ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังเป็นเพียงความฝัน
ฟ้ามืดลงทีละน้อย นางจึงนึกขึ้นได้ว่าต้องรีบกลับแล้ว มิฉะนั้นหากพระชายาใหญ่รู้เข้าคงไม่ดีแน่
อีกทั้งเจียวโหรวก็ยังไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดในวันนี้เป็นมาอย่างไร
ไต้อวี้เดินรีบร้อนไปในความมืด จู่ ๆ ก็มีคนเรียกนางจากด้านหลัง
นางรีบหันกลับไป ที่แท้จื่อเจวียนกับคนอื่น ๆ กลับมาแล้ว
เห็นพวกนางประคองเซียงอวิ๋นอยู่ ใบหน้าของเซียงอวิ๋นเปรอะไปด้วยน้ำตา
“พี่หลิน ท่านจะไม่ทิ้งข้าไว้ใช่ไหม” เซียงอวิ๋นร้องไห้พลางมองไต้อวี้