กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110 แม้ในฝันก็ยากข้ามด่านเขา
ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ความเสียใจ และการตำหนิตนเอง เจียงอวี่เฉินสวมเสื้อผ้าบาง ๆ ผ่านค่ำคืนไปเช่นนั้น
ต่อมาเขาพิงอยู่ตรงมุมกำแพง กอดอกไว้ แล้วค่อย ๆ หลับไป
เขาถึงกับเคยจินตนาการถึงการพาเซียงอวิ๋นออกไปด้วยกัน ทั้งคู่จะไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก แล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
แต่สายตาเย็นชาไม่ไยดีของเซียงอวิ๋นกระทบใจเขา จนรู้สึกว่าชีวิตทั้งชีวิตพลันไร้ความหมาย
ครั้นฟ้าเริ่มสาง เณรน้อยในวัดลุกขึ้นมาทำวัตรเช้า ก็ได้ยินเสียงแมวป่าตะกุยประตูจากด้านนอก
เมื่อเปิดประตู ก็ได้ยินเสียง “ตุบ” แล้วมีสิ่งหนึ่งล้มลงกับพื้น
เณรน้อยตกใจ รีบเข้าไปดูใกล้ ๆ จึงรู้ว่าเป็นเด็กหนุ่มที่อยากมาศึกษาธรรมะเมื่อวาน