กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 ใจสงบคือที่พำนัก
“นายท่าน พวกเราจะออกไปตอนนี้หรือรออีกสักพัก?” ยามค่ำคืน เสี่ยวหลิงจื่อแอบเข้ามาในห้องพระชายาใหญ่ แล้วถามเสียงเบา
“รออีกหน่อยเถิด ท่านอ๋องไม่ได้มาที่ห้องข้านานแล้ว ข้ากังวลว่าคืนนี้เขาอาจจะมา”
พระชายาใหญ่นั่งอยู่ในห้องอย่างเงียบงัน สีหน้าเย็นชา ราวกับปล่อยวางทุกสิ่งแล้ว
ท่านอ๋องกลับมาได้หลายวันแล้ว แต่ตามที่เสี่ยวลู่จื่อบอก ช่วงนี้ท่านอ๋องเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องหนังสือตามลำพัง
“ผีเสื้อเดือนแปดปีกเหลือง คู่หนึ่งโบยบินแก่เฒ่าในสวนตะวันตก เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ก็ช้ำใจ ข้านั่งกลัดกลุ้มจนโฉมสะคราญร่วงโรย”