กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 ญาติฝ่ายหญิงที่แท้จริง
ทุกคนช่วยกันหามชายชราขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวัง เขาหลับตาแน่น นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของเขาราวกับกำลังบอกเล่าความทุกข์ยากที่ประสบมาอย่างเงียบงัน
เวลานี้เป็นยามดึกแล้ว หมู่บ้านที่กระจัดกระจายอยู่แถวนั้นต่างพากันหลับใหล
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาอยู่ในสุสานรกร้างห่างไกล บ่าวจึงหาหมอไม่พบ
ท่านอ๋องจำต้องจับข้อมือชายชราด้วยตนเอง ค่อย ๆ ตรวจลักษณะชีพจรของเขา
ยังดีที่ชีพจรสม่ำเสมอ การเต้นของหัวใจและการหายใจก็เป็นปกติ ท่านอ๋องคิดว่าชายชราอาจหมดสติเพราะเมื่อครู่ตื่นเต้นมากเกินไป
ท่านอ๋องกดจุดเหรินจงของชายชราเบา ๆ ไม่นานชายชราก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา