กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 86 อดีตกาลกั้นขวางดั่งทะเล ไร้วันพบพาน
หลังอนุหลานจากไป พระชายาใหญ่ก็นั่งนิ่งอยู่ในห้องตามลำพัง สีหน้าเหม่อลอย
นางคิดในใจว่า ช่างเป็นคนโง่เขลาจริง ๆ! ถึงกับมาฟ้องพระชายาอวี้เพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ อยากให้ข้าเป็นคนออกหน้าแทน
โง่เขลาจนไร้ปัญญาสิ้นดี!
ที่จริงพระชายาใหญ่รู้ดีว่าการแย่งชิงความโปรดปรานจากท่านอ๋องกับไต้อวี้สำคัญเพียงใด ทว่านางเข้าใจหลักการที่ว่าหอยกับนกกระยางต่อสู้กัน ชาวประมงย่อมได้ประโยชน์
อีกทั้งด้วยฐานะของนางในวันนี้ การแย่งชิงความโปรดปรานก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุดอีกต่อไป
บัดนี้ท่านอ๋องโปรดปรานไต้อวี้มากจริง ๆ แต่ภารกิจใหญ่ของบิดาบุญธรรมสำคัญยิ่งกว่า