กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69 ไต้อวี้หนีออกจากจวน
ท้องฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีขาวรำไร อรุณรุ่งกำลังจะมาเยือน
หลินไต้อวี้เพ่งมองท่านอ๋องที่นอนอยู่ข้างกายอย่างเงียบงัน ในใจพลันเกิดความรู้สึกอันซับซ้อนขึ้นมา
ตลอดทั้งคืน นางพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ จึงได้แต่นอนสวมเสื้อผ้าอยู่บนเตียง ผ่านคืนอันยาวนานนี้ไป
หลินไต้อวี้รู้ว่าเวลาเหลือไม่มากแล้ว
อาศัยช่วงที่ท่านอ๋องยังหลับใหลและฟ้ายังไม่สว่างดี นางรีบลุกขึ้น เก็บเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นอย่างแผ่วเบา มัดเป็นห่อเล็ก ๆ เตรียมจากที่นี่ไป
นางค่อย ๆ ผลักประตูห้องอย่างระมัดระวัง กลัวจะเกิดเสียงแม้เพียงนิด อากาศยามเช้าสดชื่นเย็นสบาย อบอวลด้วยกลิ่นดอกไม้จาง ๆ
หลินไต้อวี้สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วออกจากจวนทางประตูเล็ก