กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 56 ใครขโมยผ้าเช็ดหน้ามงคลของข้า
“ใต้หน้าต่างม่านไหมแดง เดิมทีข้ากับท่านไร้วาสนา
ในเนินดินเหลือง ท่านช่างอาภัพเสียจริง”
ไต้อวี้พึมพำ ดวงตาพร่ามัว ราวกับจมอยู่ในโลกของตนเอง
ในมือนางถือจอกสุรา คอยจิบเป็นครั้งคราว
ตอนนี้ไต้อวี้เริ่มเมาแล้ว ความคิดของนางสับสนขึ้นมา ไม่รู้เหตุใดจู่ ๆ จึงนึกถึงบทกลอนสองวรรคนี้
บางทีเพราะช่วงนี้มีเรื่องมากมายจนรับมือไม่ทัน หรืออาจเป็นเพราะท่านอ๋องไปหาพระชายาใหญ่
บทกลอนสองวรรคนี้จึงผุดขึ้นมาในใจอย่างฉับพลัน
นางรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่งอย่างสุดจะพรรณนา ราวกับทั้งโลกทอดทิ้งนางไปแล้ว
ในตอนนั้นเอง เสี่ยวหลิงก็เดินเข้ามา