กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 สัมผัสกันครั้งแรก
“แม่นางอวิ๋น ไม่ทราบว่าผู้น้อยจะมีเกียรติเชิญแม่นางไปกินข้าวและเดินเที่ยวหรือไม่?” ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาหาเซียงอวิ๋นแล้วถามเสียงเบา
เขาสวมเสื้อผ้าหรูหรา พูดจาสุภาพสง่างาม บุคลิกโดดเด่น แววตาเผยความอ่อนโยนและเป็นมิตร
เซียงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย วางพิณผีผาในมือลง มองชายหนุ่มที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคยตรงหน้าแล้วยิ้มอย่างรู้ใจ
“คุณชายล้อข้าเล่นแล้ว ข้าเป็นเพียงนักร้องธรรมดา จะกล้าหวังให้คุณชายเชิญได้อย่างไร?”
ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย แววตาวูบผ่านประกายเจ้าเล่ห์ “แม่นางอวิ๋นไม่ต้องเกรงใจ การได้ร่วมรับประทานอาหารกับแม่นางเป็นเกียรติของข้า ไม่ทราบว่าแม่นางว่างหรือไม่?”