ตอนที่ 55 สามเปล่งเสียง

ตอนที่ 55 สามเปล่งเสียง

ขบวนคนจากจวนไป๋รื่อโถมลงมาจากทางลาดเนินดินประดุจพายุคลั่ง ทว่าทำได้เพียงเบิกตามองดูอวี๋ฉือก้าวหายเข้าไปในม่านหมอกเมฆ ครั้นรุดมาถึงริมหน้าผา

ร่องรอยของอวี๋ฉือก็อันตรธานหายไปในก้นหุบลึกเสียนานแล้ว

หวงไท่ผู้เป็นหัวหน้ามีสีหน้าเขียวคล้ำ พยายามฝืนประคองสีหน้ามิให้บิดเบี้ยว แล้วแหงนหน้าขึ้นมองเหยี่ยวโลหิตทั้งสามตัวที่ยังบินไปไม่ไกล เหยี่ยวโลหิตบินวนสูงขึ้นไป

เพียงครู่เดียวก็เหลือให้เห็นเป็นเพียงจุดเล็กจ้อยจุดหนึ่ง และในที่ซึ่งไกลออกไป ยังมีคนขี่เหยี่ยวโลหิตแฝงวิญญาณแบบเดียวกันบินตรงมา

ขณะยืนอยู่ริมหน้าผา เขากัดฟันกรอด หันไปถามว่า "กระจกค้นวิญญาณเป็นอย่างไรบ้าง"

หลิวซื่อเหวยส่ายหน้าพลางกล่าว "ยังไม่ชัดเจน หากเกินสิบลี้ก็ไร้ประโยชน์แล้ว!"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นสีหน้าของหวงไท่มีทีท่าจะเปลี่ยนจากเขียวคล้ำเป็นดำมืด จึงได้แต่เอ่ยแก้ต่างให้ตนเอง "เศษเสี้ยววิญญาณที่กระจกเก็บรวบรวมได้นั้น

หากเป็นพวกที่มีจิตปรารถนาเอาชีวิตรอดอย่างแรงกล้า ทั้งยังเปี่ยมด้วยความเคียดแค้นชิงชังสุดขีดย่อมดีที่สุด ถึงจะนำมาใช้ประโยชน์ได้ง่าย เจ้าเฒ่าหลูมันใจเสาะไปหน่อย..."

"พอได้แล้ว!"