ตอนที่ 39 ท่วงทีกิริยา

ตอนที่ 39 ท่วงทีกิริยา

ภูเขาลูกนี้เดิมทีก็หาได้สูงชันอันใด เมื่อมีเรื่องนี้มาคั่น เพียงชั่วไม่กี่ประโยคก็ใกล้ถึงยอดเขาแล้ว เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไป อารามจื่อซินก็ปรากฏอยู่ไกลๆ

พอเดินเลียบเส้นทางภูเขาอ้อมผ่านหินผาก้อนยักษ์ด้านหน้า ก็เป็นบันไดทอดยาวตรงขึ้นไปราวร้อยขั้น เบื้องบนนั้นคือประตูใหญ่ของอารามจื่อซิน

ในจังหวะนั้นเอง จินฮ่วนก็ส่งเสียงประหลาดใจเบาๆ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นคืนแก่นแท้มีประสาทสัมผัสทั้งหกที่เฉียบคม จิตหยั่งรู้ยิ่งทรงพลัง จึงล่วงรู้ได้ก่อนก้าวหนึ่งว่ามีคนเร่งฝีเท้าตามมาจากด้านหลัง

เพียงแต่ด้วยฐานะและศักดิ์ศรีของเขา ย่อมไม่เหลียวมองกลับไป มีเพียงลู่หยางที่หันไปมองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เป็นนักพรตผู้นั้น”

นอกจากจินฮ่วนแล้ว คนที่เหลือล้วนหันกลับไปมองกันหมด เห็นเพียงนักพรตหนุ่มรูปงามผู้นั้นเดินทอดน่องช้าๆ อยู่บนทางเขา ทว่ายามย่างเท้าลงแต่ละก้าว ประหนึ่งมีเมฆหมอกคอยช้อนอุ้ม ประหนึ่งเท้าไม่แตะพื้น ช่างพริ้วไหวดั่งเซียนเหยียบเมฆา คล้ายจะทะยานเหินไปได้ทุกเมื่อเชื่อวัน

ลู่หยางขมวดคิ้ว “ดูเหมือนจะเป็นยันต์เทพสัญจร แต่กลับอาศัยไอมวลเมฆหมอกในขุนเขาเพียงน้อยนิดมาช่วยพยุงร่าง รักษาระดับความเร็วเช่นนี้ไว้ได้โดยไม่เปลืองแรงตนเองแม้แต่น้อย

เพลงยันต์ช่างลึกล้ำยิ่งนัก”