ตอนที่ 25 เยี่ยถู

ตอนที่ 25 เยี่ยถู

จอบขุดยาสับลงไป หน้าผาส่งเสียงดังซ่า เศษหินแผ่นใหญ่ร่วงกราวลงมาทันที อวี๋ฉือเริ่มระมัดระวัง ค่อยๆ เกลี่ยชั้นหินด้านในอย่างประณีต ถึงจะเป็นเช่นนั้น จอบขุดยาปาดผ่านตรงไหน

ผงหินก็ร่วงพรูลงมาราวกับหน้าผาเบื้องหน้าไม่ใช่หินผาที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กไหล หากแต่เป็นดินเหนียวปั้นก็ไม่ปาน

ยามนั้นเอง ท่ามกลางหมอกเมฆด้านข้างก็มีเสียงคนตะโกนแว่วมา

"ลุงอวี๋ ทางนี้ได้สามร้อยต้นแล้ว พวกเราพักกันสักประเดี๋ยวเถอะ!" น้ำเสียงของเด็กหนุ่มยังติดสำเนียงแตกหนุ่มอยู่ ทั้งแหบทั้งพร่าอย่างหนัก แน่นอนว่า ย่อมไม่ตัดความเป็นไปได้ที่เขาจะแกล้งทำตัวน่าสงสารเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ

อวี๋ฉือเอียงหน้าไปส่งเสียงตอบรับ ทางนั้นจึงมีเสียงเฮของเด็กหนุ่มดังแว่วมาเบาๆ เขาได้แต่ส่ายหน้าแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้าต่อ จนกระทั่งแซะเอาต้นยาสมุนไพรออกมาได้อย่างสมบูรณ์แล้วเก็บลงกล่องหิน นี่คือ "ว่าที่หญ้ามัจฉามังกร" ต้นสุดท้ายในรัศมีห้าสิบลี้แล้ว ความคืบหน้าเร็วกว่าช่วงหลายวันก่อนถึงสิบเท่า!

ทุกครั้งที่ถึงเวลานี้ อวี๋ฉือมักจะรู้สึกว่าเยี่ยถูเป็นเจ้าเด็กที่น่าสนใจคนหนึ่ง

เยี่ยถูก็คือเด็กหนุ่มที่เขาช่วยชีวิตเอาไว้นั่นเอง ตามที่เจ้าตัวเล่า เขาโดยสารเรือลำมหึมาประดุจขุนเขาที่สร้างขึ้นจากก้อนเมฆ บินข้ามมาจากท้องทะเลทางทิศบูรพาอันไกลโพ้น

ท่องเที่ยวชมทัศนียภาพเรื่อยมาจนถึงหุบเขาสวรรค์แยก แต่ตอนที่ออกล่าสัตว์ ดันชักมีดทองคำออกมาจนเข้าตากรรมการ ถูกหลวงจีนอสรพิษแถวนั้นหมายหัวเข้าจึงลงมือปล้นชิง