ตอนที่ 24 หญ้าพิศดาร

ตอนที่ 24 หญ้าพิศดาร

แสงตะวันค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในม่านเมฆหมอก หุบเขาฟ้าแยกพลันสว่างกระจ่างขึ้น ขอบเขตฟ้าดินที่แผนผังส่องเทพส่องสะท้อนออกมา ไม่รู้ตัวเลยว่าได้ขยายกลับไปถึงขีดสุดห้าสิบลี้อีกครั้ง

เรื่องนี้ทำให้อวี๋ฉือดีใจอย่างยิ่ง นั่นพิสูจน์แล้วว่า มันมิใช่การเสื่อมถอยถาวร หากแต่น่าจะเป็นเพียงความเปลี่ยนแปลงโดยบังเอิญที่จะเกิดขึ้นภายใต้สภาพแวดล้อมอันเป็นเอกลักษณ์ของหุบเขาฟ้าแยกเท่าน

ั้น

ไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน ทั้งยังอยู่ในสภาวะตึงเครียดอย่างยิ่ง เวลานี้ดวงตาทั้งสองข้างของอวี๋ฉือจึงคั่งด้วยเลือด ทว่าจิตใจกลับตื่นตัวกระปรี้กระเปร่าเป็นล้นพ้น หนึ่งเค่อก่อนหน้านี้

สัตว์ร้ายที่ออกหากินยามค่ำคืนเหล่านั้นล้วนเงียบเสียงลงไปหมดแล้ว บัดนี้ ย่อมเป็นเวลาออกเคลื่อนไหวของเขา

การเก็บเกี่ยวหญ้าหนวดกุ้งเป็นงานที่เหนื่อยยาก แม้อวี๋ฉือจะมีระดับการบำเพ็ญรุดหน้า หญ้าหนวดกุ้งมีอยู่ดาดดื่นก้มหยิบได้ตามใจ ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น พยายามตรากตรำมาตลอดช่วงเช้า

กระทั่งไอแดดแผดเผาของฤดูร้อนแทรกผ่านม่านเมฆหมอกหลายชั้นลงมาส่งผลต่อที่แห่งนี้ อวี๋ฉือก็เพิ่งจะเก็บเกี่ยวไปได้เพียงไม่กี่ร้อยต้น ซ้ำร้ายนกและสัตว์ในหุบเขายังเดินผ่านไปมาราวสามถึงห้าหน

อวี๋ฉือยังต้องคอยหลบซ่อนตัวล่วงหน้า ยิ่งเหน็ดเหนื่อยทวีคูณ

ครั้นลงแรงต่อไปอีกหนึ่งชั่วยามเศษ ความฮึกเหิมที่อวี๋ฉือสั่งสมไว้เมื่อคืน ก็แทบจะมลายหายไปสิ้นกับงานอันน่าเบื่อหน่ายซ้ำซากจำเจเช่นนี้ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า