ตอนที่ 4 คันฉ่องทองแดง

ตอนที่ 4 คันฉ่องทองแดง

แม้จะคิดเก็บเอาไว้ แต่อวี๋ฉือก็ยังรู้สึกว่า การพกพาศีรษะที่ไม่รู้จริงหรือเท็จติดตัวไว้เช่นนี้ช่างพิลึกพิลั่นนัก เขาจึงฉีกผ้าผืนหนึ่งออกมาห่อไว้สองชั้น แล้วค่อยสอดเก็บเข้าแขนเสื้อ

ยามที่เก็บสิ่งนี้ ปลายนิ้วของเขาไปแตะโดนสิ่งของชิ้นหนึ่งเข้า พลันผุดรอยยิ้มขึ้นมาอีกครา หลังจากเก็บศีรษะสัตว์ประหลาดอย่างระมัดระวังดีแล้ว เขาก็จัดท่านั่งให้ตรง แล้วหยิบสิ่งของชิ้นนั้นออกมา

นี่คือคันฉ่องทองแดงทรงกลมบานหนึ่ง ขนาดเพียงเท่าฝ่ามือ รูปทรงกลมมนไร้ตำหนิ ผิวคันฉ่องเกลี้ยงเกลาเป็นมัน ส่องแล้วเห็นเส้นผมหนวดเคราได้อย่างชัดเจน ทว่าเมื่อดูด้านหลังคันฉ่อง กลับไม่มีปุ่มหูจับ

มีเพียงรอยสลักเส้นลายจมบางๆ ไม่กี่รอย ทั้งยังไม่เป็นระเบียบ ดูราวกับขีดเขียนลงไปส่งเดช

นี่เป็นคันฉ่องจริงๆ บานหนึ่ง ทว่าอวี๋ฉือกลับไม่ได้ใช้มันเป็นคันฉ่องส่องหน้า

เขาหงายหน้าคันฉ่องขึ้น ถ่ายเทพลังแท้จริงเข้าไปแล้วสั่นเบาๆ ผิวคันฉ่องพลันเปล่งประกายแสงสีเขียวครามวูบวาบ สาดส่องจนหนวดเคราและเส้นผมของเขากลายเป็นสีเขียวมรกตไปหมด

เขางอนิ้วชี้และนิ้วกลาง คีบจับเข้าไปในแสงสีเขียวครามที่คันฉ่องทองแดงสะท้อนออกมาเบาๆ พลันมีประกายแสงมัวมนกลุ่มหนึ่งหลุดรอดออกมาจากแสงสีเขียวครามสายหลัก แล้วขยับตามปลายนิ้วที่ปาดวาดไปมา