บทที่ 197 อาจารย์เมิ่งนอนหลับยังน้ำลายไหล

บทที่ 197 อาจารย์เมิ่งนอนหลับยังน้ำลายไหล

เวลา 15.36 น.

รถบัสด่วนออกเดินทางตรงเวลาจากอำเภอหรงเหอมุ่งหน้าสู่อำเภอลาซี

บนรถ

เมิ่งเยว่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ศีรษะพิงซบไหล่ของเฉินลั่ว แม้การบอกลาบ้านเกิดจะทำให้เธอรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง แต่การได้ไปเป็นครูอาสาที่หมู่บ้านบนเขาร่วมกับเฉินลั่ว ก็ทำให้เธอเฝ้ารอคอยอยู่ไม่น้อย

พอไปถึงที่นั่น

ก็จะเป็นการอยู่ร่วมกันแค่สองคนระหว่างเธอกับเฉินลั่ว อยู่ในบ้านอยากจะทำอะไรก็ทำได้ตามใจ

ไม่เหมือนตอนอยู่ร่วมกับแม่

จะออกกำลังกายตอนกลางคืน

ก็ยังต้องคอยระมัดระวังและยั้งๆ เอาไว้บ้าง แต่หากได้อยู่กับเฉินลั่วแค่สองคน ปัญหาเหล่านี้ก็จะหมดไปโดยสิ้นเชิง