กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 196 บอกลาเมืองเล็กชิงเหอ
ยามอาทิตย์อัสดง
แสงสายัณห์สีแดงยามเย็นสาดส่องลงบนใบหน้างามระเรื่อดั่งดอกท้อของอาจารย์เมิ่ง ทำให้ดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำหวานอยู่แล้วแลดูเย้ายวนชวนเคลิบเคลิ้มยิ่งขึ้น ราวกับว่ากำลังเมามายอย่างไรอย่างนั้น
"อาจารย์เมิ่ง พวกเราควรกลับบ้านกันได้แล้วครับ"
เฉินลั่วเหลือบมองเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 6 โมง 6 นาทีแล้ว
"ค่ะ"
เมิ่งเยว่เก็บถุงขยะทันที ส่วนเฉินลั่วก็เก็บอุปกรณ์ตกปลาของเขา
หลังจากเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
ทั้งสองก็เดินย้อนกลับไปตามทางเส้นเดิมที่มา มาถึงริมถนนแล้วขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ากลับบ้าน
ระหว่างทางกลับ