บทที่ 158 หลิวเหยียนไม่อยากฆ่าผมงั้นเหรอ?!

บทที่ 158 หลิวเหยียนไม่อยากฆ่าผมงั้นเหรอ?!

ในเวลานี้

เฉินลั่วมองดูหญิงสาวปริศนาที่ค่อยๆ เดินมาข้างเตียง เธอสวมชุดกี่เพ้าสีแดงสไตล์จีนประยุกต์ ใบหน้าคลุมทับด้วยผ้าแพรไหมสีแดง และกำลังทอดสายตามองสำรวจเขาอย่างเงียบๆ พลางรู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน

เห็นเพียงเส้นผมยาวสลวยดุจสายน้ำตกที่รวบไว้ด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติและเป็นระเบียบเรียบร้อย ไร้ซึ่งความกระเซอะกระเซิง แสงแดดยามสาดส่องลงมาดูราวกับกำลังเคลือบประกายแสงสีทองจางๆ ให้กับเรือนผมจนเปล่งประกายระยับตา ชวนให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเหลียวมอง

ส่วนลำคอระหงของเธอนั้นขาวเนียนละเอียดดั่งหยกขาวชั้นดี เส้นสายโค้งเว้าสวยงามไร้ที่ติราวกับงานศิลปะที่สลักเสลาขึ้นมาอย่างประณีต แผ่ประกายและเสน่ห์อันเย้ายวนใจออกมาไม่หยุดหย่อน