บทที่ 156 คำขอเพียงข้อเดียวของอาจารย์เมิ่ง

บทที่ 156 คำขอเพียงข้อเดียวของอาจารย์เมิ่ง

"เธอถามฉัน เมื่อไรจะคืนสู่บ้านเกิด? ฉันก็แผ่วถามใจตนเช่นกัน ไม่ใช่ยามนี้ ไม่รู้ยามใด ฉันคิดว่าคงเป็น... ราวฤดูหนาว!"

ระหว่างทางมุ่งหน้าสู่ท็อกโซโว เฉินลั่วนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถกระบะ ฮัมเพลง 'ราวฤดูหนาว' อย่างอารมณ์ดี

เวลานี้เขายังไม่รู้เลยว่า ตัวเองกำลังจะตกลงไปในกับดักแสนสวยงามที่หลิวเหยียนบรรจงวางแผนเตรียมไว้ให้เขาเพียงคนเดียว

จนกระทั่งรถแท็กซี่แล่นมาถึงนอกเมืองท็อกโซโว

และไม่ได้เลี้ยวเข้าไปในตัวเมือง

แต่กลับเลี้ยวเข้าข้างทาง ลัดเลาะเข้าสู่ถนนสายเล็กในป่าสนซีดาร์ เลี้ยวคดเคี้ยวไปมาอยู่ข้างใน จนกระทั่งหลุดออกจากถนนสายหลักไปในที่สุด กระทั่งสัญญาณมือถือก็พลอยหายไปด้วย

เฉินลั่วถึงค่อยๆ รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ