บทที่ 115 กึ่งรับกึ่งสู้

บทที่ 115 กึ่งรับกึ่งสู้

เฉินลั่วดึงสติกลับมาจากความคิดเพ้อเจ้อฟุ้งซ่าน เขาหยิบลูกบาสเกตบอลเดินไปยังคอร์ตว่างข้างๆ แล้วเริ่มชู้ตบาส เมื่อเทียบกับการคิดเรื่องพวกนั้นแล้ว เฉินลั่วรู้สึกว่ามาเล่นบาสยังดูจับต้องได้มากกว่า

ในเวลานี้ที่ด้านข้าง

กู้ฉิงกำลังนั่งกินขนุนอยู่ข้างๆ เมิ่งเยว่ พลางลิ้มรสหวานละมุนของขนุนในปาก อารมณ์ของเธอจึงปลอดโปร่งขึ้นมาก ทว่าถ้าสามารถกินแบบที่ป้อนจากปากของเฉินลั่วได้

มันก็คงจะดียิ่งกว่านี้

"ขนุนอร่อยไหม"