กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 100 ฉันนี่แหละคือลิขิตสวรรค์
ด้านนอกร้านซาลาเปา
กู้ฉิงที่เพิ่งเดินพ้นประตูออกมาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ด้วยตัวที่สั่นเทาน้อยๆ ก่อนจะยกแขนเสื้อขึ้นซับหยาดน้ำตาที่หางตาเบาๆ ท่ามกลางสายลมเย็นแห่งฤดูใบไม้ร่วง
เมื่อกี้ฉันดุเฉินลั่วแรงเกินไปหรือเปล่านะ? เขาคงไม่ถึงกับเมินฉันจริงๆ หรอกใช่ไหม? ถ้าเขาไม่สนใจฉันขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ ฉันดันพูดไปแล้วด้วยว่าจะไม่มีวันยกโทษให้เขา ทำไมฉันถึงพูดจาใจร้ายขนาดนั้นออกไปได้นะ?
เมื่อกี้ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย?