กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลั่วหงซีออกไปต้อนรับทันที
“ท่านผู้อาวุโสอีกาทอง! ท่านผู้อาวุโสชีหลิน!!”
‘บรรพชนยังจริงใจเช่นเดิม…’ เห็นรอยยิ้มจริงใจของลั่วหงซี อีกาทองที่ถอนใจในใจก็ยิ้มอย่างจนใจ ก้าวขึ้นไปค้อมตัวคารวะ
“ถ้าบรรพชนยังเรียกเช่นนี้ ผมก็ไม่กล้าอยู่ที่นี่แล้ว”
เขาได้รับรู้ตบะของลั่วหงซีจากปากจู๋ชิงเฉิงแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าหญิงสาวคนนี้ยังมีลำดับอาวุโสสูงกว่าเขาเสียอีก คำว่าท่านผู้อาวุโสนี้ทำเอาตัวเขาแทบแย่
“ท่านผู้อาวุโสก็คือท่านผู้อาวุโสเสมอ!” ลั่วหงซียกมือขึ้นทำท่าค้ำแบบเสมือน ยิ้มสดใส
“ได้เห็นว่าสองท่านผู้อาวุโสปลอดภัย หงซีก็สบายใจมาก!”
ถ้อยคำเรียบง่ายทำให้ใจของสองคนเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง