กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นกนางแอ่นกลับรัง ลั่วหงซีโผเข้ากอดเขาไว้แน่น
“กงจื่อ ไม่ได้เจอกันหลายวัน หงซีคิดถึงท่านมาก ท่านคิดถึงหงซีบ้างไหม”
“แน่นอนอยู่แล้ว” เสิ่นอวิ๋นยิ้มพลางตบหลังเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา
“ฉันคำนวณทำนายดูแล้ว รางวัลของกิจกรรมครั้งนี้มีของระดับสูงสุดอยู่หลายอย่าง จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด”
“อือ ๆ” ได้ยินเขาพูดจริงจังเช่นนั้น ลั่วหงซีก็รีบพยักหน้า
“วางใจได้กงจื่อ ฉันเชื่อฟังคำสั่งแน่นอน”
เสิ่นอวิ๋นสำรวจรอบ ๆ อย่างที่ชาติก่อน ทุกเกาะมีคนอยู่เพียงกลุ่มเดียว
ทันใดนั้น ทั้งสองก็เห็นข้อความแจ้งเตือนผุดขึ้นตรงหน้าเป็นระลอก