กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
‘พี่อวิ๋นคงพูดแบบนี้เพื่อปลอบฉันแน่ ๆ…’ ไป๋เซียนเอ๋อร์ที่รู้สึกซึ้งใจ จำแลงกายเป็นมนุษย์แล้วกอดเสิ่นอวิ๋นแน่น “พี่อวิ๋น ขอบคุณนะ…”
“แล้วมันมีอะไรกัน” เสิ่นอวิ๋นลูบไล้แผ่นหลังงามใต้ผ้าโปร่งบางของเธอ แล้วเอ่ยพลาหัวเราะเบา ๆ:
“ถึงเมืองชวนหนานจะไกลมาก แต่เธอจัดการได้เร็วกว่าฉันแน่ แต่เธอกลับยอมให้ฉันทำตามสัญญาพนันสำเร็จช้ากว่าเธอ ไม่ใช่หรือ?”
สาวคนนี้ก็ทำให้คนใจหาย เธอคิดถึงแต่เขา แม้แต่พนันเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ก็ยังยอมทำให้เขา
เธอชนะพนันแล้วค่อยเอาเรื่องนี้มาพูดกับเขาก็ได้ แต่ก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น