เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความคิดนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ซูหวานคล้องแขนหลิงชิงเสวี่ยอย่างสนิทสนมแล้วพากันเข้าไปในห้องพักของเรือเหาะสระหยก ตั้งใจจะเล่าประสบการณ์การเดินทางครั้งนี้ให้บรรดาอริยะฟังอย่างละเอียด
บรรพชนซูอี้นั้นไม่ต้องให้พวกเธอเป็นกังวล มีบรรพชนท่านอื่นรุดหน้าไปเจรจาแล้ว
เมื่อเห็นความสัมพันธ์ของทั้งสองคนกลมเกลียวดุจพี่น้อง เหล่ายอดฝีมือแห่งสระหยกต่างก็พึงพอใจอย่างยิ่ง
เพียงแต่สิ่งที่ไม่มีใครสังเกตเห็นก็คือ หลิงชิงเสวี่ยที่ถูกจูงให้เดินจ้ำอ้าวนั้นแอบเม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่รู้ตัว พลางอยากจะเอื้อมมือไปปัดชายกระโปรงด้านหลังเอว
‘คุณชายก็เหลือเกินจริง ๆ ถึงกับใช้กฎเกณฑ์มาประทับตราไว้บนตัวฉัน ชั่วครู่ชั่วยามนี้คงยังไม่ลบเลือนไปแน่...’
แม้เก้าอี้ในห้องพักจะมีเบาะนุ่มรองรับ แต่ตอนที่หลิงชิงเสวี่ยนั่งลงกลับต้องเกร็งตัวระมัดระวังเป็นที่สุด ยังดีที่ท่วงท่าของเธอยังดูเป็นธรรมชาติดีอยู่
เห็นได้ชัดว่า เธอถูกตีไม่เบาเลยทีเดียว
อีกทั้งเพื่อให้เธอหลาบจำ คุณชายยังได้สลักตรากฎเกณฑ์ทิ้งเอาไว้อีกด้วย
ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เธอไปจุดไฟราคะในใจของคุณชายเข้าเล่า ถูกลงโทษก็สมควรแล้ว