เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท่ามกลางบรรยากาศกระอักกระอ่วนนี้ เสิ่นอวิ๋นนวดจนเสร็จสำหรับวันนี้
เขาลุกขึ้นมองตู๋เมี่ยวหลิงที่ละอายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา
“เอาล่ะ ต่อไปหากอาการกำเริบก็แจ้งผู้นี้ล่วงหน้าได้ ไม่นานนักกฎเกณฑ์ที่ตกค้างในร่างกายเธอก็จะหายไป”
ในที่สุดก็เป็นผู้มีบุญคุณใหญ่ของตน ตู๋เมี่ยวหลิงจะทำเป็นนกกระจอกเทศไม่สนมารยาทอยู่ตลอดได้อย่างไร
นางสูดลมหายใจลึก กำหมัดไหว้เสิ่นอวิ๋นด้วยน้ำเสียงสำนึกบุญคุณ
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส แม้เหมียวหลิงจะتوانน้อย แต่ต่อไปหากมีที่ต้องใช้ ก็ขอให้ท่านผู้อาวุโสบอกมาได้เลย เพื่อตอบแทนบุญคุณประหนึ่งให้กำเนิดใหม่ในวันนี้”
‘รู้กาลเทศะดี!’ เสิ่นอวิ๋นยิ้มบาง ๆ
“พักฟื้นให้ดี”
จากนั้นเขานึกอะไรได้ จึงไอแห้งหนึ่งครั้ง
“แฮ่ม แฮ่ม เหมียวหลิง เพราะตั้งแต่ตานเถียนลงไปเป็นอัมพาตทั้งหมด พื้นที่นวดต่อไปอาจจะค่อนข้าง…”