เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอ่อ...” หลังพูดจบ เสิ่นอวิ๋นก็กระแอม ดูเหมือนคำพูดเมื่อครู่ของเขาจะตรงเกินไป
“แค่ก ๆ เซียนเอ๋อร์ เชื่อฉันเถอะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น!”
[เจ้า... พี่อวิ๋น ฉันจะไปบำเพ็ญแล้ว (น่ารัก)]
‘ไม่เข้าใจฉันผิดก็ดี ตกใจหมดเลย...’ เสิ่นอวิ๋นมองไป๋เซียนเอ๋อร์ที่ใช้หางห่อตัวเองเป็นลูกบอล แล้วกลิ้งไปมาอยู่ในพื้นที่มิติ เขาอยากจับเธอมาลูบไล้อย่างแรงจริง ๆ!
น่ารักเหลือเกิน!
“หืม? เหลือเหยาโสวจิงเหอแค่สามก้อนแล้วหรือ?” เมื่อเห็นว่าในพื้นที่มิติเหลือแกนผลึกระดับสี่เพียงสามก้อน เสิ่นอวิ๋นจึงเปิดดูรายละเอียดตบะของเธอ
[ระดับปัจจุบัน ขั้นทะเลกว้างชั้นฟ้าที่สอง ช่วงต้นระดับสี่]
หลังได้รับเวทมนตร์พิทักษ์ชีวิตของราชาอสูรเทียมฟ้า ไป๋เซียนเอ๋อร์ก็บำเพ็ญได้อย่างราบรื่นราวกับปลาได้น้ำ ส่วนเถาวัลย์วิญญาณฟ้าดินระดับแปดต้นนั้นเธอยังไม่ได้กิน หากกินลงไป ตบะของเธอคงยกระดับขึ้นอย่างมหาศาลอีกครั้ง