เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉันนึกภาพออกเลยว่าในสายตาของพวกวอร์ดส์มันคงดูเป็นยังไง เมื่อกี้พวกเขายังยืนอยู่กลางสายฝน รอคอยอย่างเตรียมพร้อมและตึงเครียด วินาทีถัดมา ประตูหน้าของธนาคารก็กระแทกเปิดออก เผยให้เห็นแต่ความมืดสนิท แค่อึดใจต่อมา ตัวประกันแปดคนก็โซซัดโซเซฝ่าความมืดออกมา พ้นประตูแล้วลงบันไดไป
ดวงตาของอีจิสเบิกกว้างอยู่ใต้หน้ากาก เขาหันไปมองคล็อกบล็อกเกอร์ที่กำลังทำมือชี้ลงพื้นอย่างบ้าคลั่ง พอหันกลับมามองภาพตรงหน้า อีจิสก็ตะโกนลั่น “ทุกคนที่ออกมาจากธนาคาร! นอนราบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้!”
เขาไม่มีโอกาสได้ดูว่าพวกเขาทำตามหรือไม่ ความมืดพองตัวขึ้นตรงทางเข้าธนาคาร ก่อนจะทะลักออกสู่ถนนราวกับน้ำจากเขื่อนแตก ภายในไม่กี่วินาที ตัวประกันก็ลับไปจากสายตา และพวกวอร์ดส์ก็ถูกบีบให้ต้องถอยร่นไปหลายก้าวเพื่อไม่ให้ถูกกลืนกินไปด้วย
ภายในธนาคาร กรูว์เปรยขึ้น “นั่นน่าจะเป็นเหตุผลให้พวกนั้นต้องคิดดีๆ ก่อนจะยิงสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาตรงที่มองไม่เห็น ฉันเริ่มชอบแบบนี้แล้วสิ พวกเราพร้อมสำหรับขั้นที่สองหรือยัง?”
“แค่อย่าทำร้ายตัวประกันก็พอ” ฉันพูด พลางเหลือบมองกลับไปยังอีกสามสิบคนที่ยังคงอยู่ข้างใน
“พวกที่เราส่งออกไปข้างนอกยังอยู่ที่เดิมใช่ไหม?” กรูว์ถาม