เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“มีปัญหาอะไรไหม” กรูว์ถามทัตเทิลเทล
“ตอนนี้ยังเรียบร้อยดี”
พวกเราซักซ้อมแผนการกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนฉันกลัวว่าจะเผลอละเมอพูดถึงมันออกมาตอนนอน ฉันเดินไปสมทบกับทัตเทิลเทล กรูว์ บิตช์ และสุนัขตัวที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาสามตัว ขณะที่พวกเรามุ่งหน้าไปยังประตูห้องนิรภัยที่ปิดสนิท รีเจนต์คอยดูต้นทางอยู่ที่ประตูด้านหน้าพร้อมกับสุนัขอีกสองตัว พลังของเขามีระยะไกลพอจะถ่วงเวลาฝ่ายตรงข้ามที่มุ่งหน้าเข้ามา ได้นานพอให้พวกเราเข้าประจำที่
ทัตเทิลเทลจับวงล้อสเตนเลสที่ยื่นออกมาจากด้านหน้าของห้องนิรภัยแล้วหมุนมัน ก่อนจะหยุด เธอทำแบบเดิมซ้ำๆ หมุนไปทางขวา แล้วซ้าย แล้วกลับไปทางขวาอีกครั้ง อยู่นานจนกะเวลาไม่ถูก และในจังหวะที่ฉันเริ่มแอบหวังในใจว่าเธออาจจะเปิดเข้าไปไม่ได้ ก็มีเสียงของหนักบางอย่างขยับอยู่ด้านในประตู
พวกเราสี่คนช่วยกันออกแรงดึงประตูให้เปิดออก แล้วทัตเทิลเทลก็เดินทอดน่องไปยังจุดที่ผู้จัดการธนาคารทำงาน เธอนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ ยกเท้าขึ้นพาดมุมโต๊ะ และเริ่มรัวแป้นพิมพ์ จากจุดนั้น เธอสามารถคอยจับตาสื่อ ดูภาพจากกล้องวงจรปิด และควบคุมระบบล็อกประตูรวมถึงระบบสัญญาณเตือนภัยได้จากระยะไกล แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ต้องใช้รหัสผ่านที่ถูกต้อง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอเลย