เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันจะไปค่ะ ใช่—” ฉันเห็นแสงไฟตรงหน้าต่างห้องนั่งเล่น จึงเอามือป้องส่วนล่างของโทรศัพท์มือถือไว้ขณะชะเง้อมองดูแวบหนึ่ง บ้าจริง พ่อกลับมาถึงบ้านแล้ว ฉันยกโทรศัพท์แนบหูอีกครั้ง “ขอโทษด้วยนะคะ ฉันต้องรีบไปแล้ว ไม่ค่ะ ไม่ ฟังก่อน—”
พอได้ยินเสียงประตูหน้าเปิดออก ฉันก็พับโทรศัพท์ปิดฉับแล้วยัดมันลงกระเป๋ากางเกงทันที ไว้ค่อยขอโทษเรื่องวางสายกะทันหันทีหลังแล้วกัน ฉันไม่อยากให้พ่อเห็นโทรศัพท์เครื่องนี้เด็ดขาด ฉันไม่คิดหรอกว่าพ่อจะห้ามไม่ให้ฉันมีโทรศัพท์สักเครื่อง แต่นับตั้งแต่แม่เสียชีวิต โทรศัพท์มือถือก็กลายเป็นของที่ชวนให้นึกถึงเรื่องแย่ๆ อย่างแรงมาตลอด แถมยังมีเรื่องที่ฉันต้องอธิบายอีกว่าไปได้มันมาจากไหนและเอาเงินที่ไหนไปจ่าย
ไบรอันให้โทรศัพท์มือถือหน้าตาเหมือนกันเป๊ะมาสามเครื่อง—เป็นแบบใช้แล้วทิ้งทั้งหมด—ตั้งแต่เช้า และฉันก็ตัดสินใจตามเขาไปที่ห้องลอฟต์แทนที่จะมุ่งหน้าไปโรงเรียน ตามที่ฉันประเมินดู ฉันคงไม่มีสมาธิจดจ่อกับการเรียนได้สักเท่าไร ในเมื่อเรื่องการปล้นธนาคารวันพฤหัสบดีครอบงำความคิดฉันอยู่ตลอดเวลา ซ้ำยังต้องเครียดกับการไปนั่งอยู่ที่นั่นพลางพะวงรอให้เรื่องที่ฉันโดดเรียนแดงขึ้นมาอีก นอกจากนี้ ฉันยังหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่า มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปโรงเรียน ถ้าฉันรู้อยู่แก่ใจว่าจะต้องโดดเรียนอีกครั้งเพื่อไปปล้นธนาคาร ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะไปในวันมะรืนนี้ เพื่อไปเผชิญหน้ายอมรับผลที่ตามมา