เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่” ไบรอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบหนักแน่น “เป็นความคิดที่แย่มาก”
ลิซ่ายังคงถือโทรศัพท์ไว้ในมือ บิตช์เดินตามหลังเธอเข้ามาติดๆ และยืนตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับกางเกงยีนส์ เสื้อสเวตเตอร์ และผมหางม้าที่มัดรวบตึงของลิซ่า ด้วยเสื้อแจ็กเก็ตทหารและผมเผ้าที่แทบไม่ได้ใส่ใจจะจัดแต่งเลย สุนัขตัวเล็กที่สุด ซึ่งเป็นเทอร์เรียร์ตาเดียวหูเดียว เดินตามหลังเธอมา
“เอาน่า” ลิซ่าเอ่ยเสียงหวานแกมหว่านล้อม “มันเป็นเหมือนพิธีกรรมก้าวผ่านสำหรับอาชญากรตัวร้ายอย่างพวกเราเชียวนะ”
“การปล้นธนาคารมันงี่เง่าสิ้นดี พวกเราคุยเรื่องนี้กันไปแล้วนะ” ไบรอันหลับตาลงพลางบีบสันจมูกตัวเอง “เธอรู้ไหมว่าเงินเฉลี่ยที่กวาดได้จากการปล้นธนาคารมันอยู่ที่เท่าไหร่?”
ลิซ่าชะงักไปครู่หนึ่ง “สองหมื่นเหรียญเหรอ?”
“ถูกต้อง มันไม่ใช่เงินเป็นล้านๆ อย่างที่เห็นคนหอบหนีไปได้ในหนังหรอก ธนาคารไม่ได้สำรองเงินสดติดเคาน์เตอร์ไว้เยอะแยะ ดังนั้นพวกเราจะได้เงินน้อยกว่างานอื่นๆ ส่วนใหญ่เสียอีก พอนับต้นทุนรวมกับสภาพบร็อกตันเบย์เวรตะไลแห่งนี้ ซึ่งธนาคารยิ่งมีเหตุผลที่จะจำกัดจำนวนเงินสดในห้องนิรภัยให้น้อยที่สุดเข้าไปใหญ่ พวกเราก็คงกวาดเงินมาได้แค่สิบสองถึงสิบหกพัน หารห้าคนแล้วก็คนละสองหรือสามพันเหรียญเท่านั้น”
“ได้เงินเพิ่มอีกสักสามพันดอลลาร์ไว้ใช้จ่ายก็ไม่เลวนะ” อเล็กพูด พลางวางคอนโทรลเลอร์เกมลงแล้วขยับตัวบนโซฟาเพื่อตั้งใจฟังบทสนทนาได้ถนัดขึ้น