เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันอังคาร ฉันออกมาวิ่งเป็นอย่างแรกอีกครั้ง ฉันตื่นนอนตามเวลาปกติ ขอโทษพ่อที่ไม่ได้อยู่กินมื้อเช้าด้วย แล้วก้าวออกจากประตู ดึงฮู้ดของเสื้อสเวตเตอร์ขึ้นมาคลุมเพื่อซ่อนความยุ่งเหยิงของเส้นผมที่ยังไม่ได้หวี
มีเสน่ห์บางอย่างชวนหลงใหลในการได้ออกมาข้างนอกก่อนที่ทั้งเมืองจะตื่นขึ้น ปกติฉันไม่ได้ออกมาเช้าขนาดนี้ มันจึงเป็นความเปลี่ยนแปลงที่ทำให้รู้สึกสดชื่น ขณะที่ฉันวิ่งเหยาะๆ อย่างกระฉับกระเฉงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ไม่มีรถยนต์หรือผู้คนอยู่บนท้องถนนเลย มันเป็นเวลาหกโมงครึ่งในตอนเช้า และดวงอาทิตย์เพิ่งจะขึ้นพ้นขอบฟ้า เงาจึงทอดยาว อากาศเย็นพอที่จะทำให้ลมหายใจของฉันพ่นออกมาเป็นไอขาว มันราวกับว่าบร็อกตันเบย์กลายเป็นเมืองร้าง ในแง่ที่ดีน่ะนะ
ตารางการฝึกฝนของฉันกำหนดให้ต้องวิ่งทุกเช้า และสลับระหว่างการวิ่งเพิ่มกับการออกกำลังกายแบบอื่นในช่วงบ่าย โดยขึ้นอยู่กับว่าเป็นวันไหนของสัปดาห์ เป้าหมายหลักคือการสร้างความอดทน ในเดือนกุมภาพันธ์ โซเฟียเคยยุยงให้เด็กผู้ชายบางคนพยายามไล่จับฉัน ฉันคิดว่าเป้าหมายคือการเอาเทปกาวมาพันมัดฉันติดกับเสาโทรศัพท์ ฉันหนีรอดมาได้ ส่วนใหญ่ก็เพราะพวกเด็กผู้ชายไม่ได้ใส่ใจพอจะวิ่งตามฉันจริงๆ เท่าไร แต่ฉันพบว่าตัวเองหอบจนแทบหมดแรงหลังจากวิ่งไปได้เพียงบล็อกเดียว มันเป็นสัญญาณเตือนสติที่เกิดขึ้นพอดีในตอนที่ฉันเริ่มคิดเรื่องการออกไปในชุดคอสตูม ไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็เริ่มฝึกฝน หลังจากเริ่มๆ หยุดๆ อยู่สองสามครั้ง ฉันก็ปรับตัวเข้ากับกิจวัตรประจำวันได้