เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ระหว่างนั่งรถบัสประจำทางกลับบ้าน ความคิดของฉันวนเวียนอยู่กับเรื่องของเอ็มมา สำหรับคนนอก ฉันคิดว่ามันคงง่ายที่จะมองข้ามความสำคัญของคำว่า ‘เพื่อนสนิท’ แต่เมื่อคุณยังเป็นเด็ก จะไม่มีใครสำคัญไปกว่าเพื่อนสนิทอีกแล้ว เอ็มมาเคยเป็น ‘เพื่อนรักที่สุด’ ของฉันตั้งแต่ชั้นประถมหนึ่งเรื่อยมาจนจบมัธยมต้น แค่ได้ใช้เวลาด้วยกันที่โรงเรียนยังไม่เพียงพอสำหรับพวกเรา เราจึงสลับไปนอนค้างที่บ้านของกันและกันทุกสุดสัปดาห์ ฉันจำได้ว่าแม่เคยพูดว่าพวกเราสนิทกันมากจนแทบจะเป็นพี่น้องกัน
มิตรภาพที่ลึกซึ้งระดับนั้นมันแนบแน่นมาก ไม่ใช่ในแง่หยาบโลน แต่เป็นการเปิดใจแบ่งปันทุกความเปราะบางและจุดอ่อนโดยไม่มีอะไรปิดบัง
ดังนั้น ตอนที่ฉันกลับมาจากค่ายธรรมชาติเพียงหนึ่งสัปดาห์ก่อนเปิดเทอมแรกของชั้นมัธยมปลาย แล้วพบว่าเธอไม่ยอมคุยกับฉันเลย? พบว่าเธอหันไปเรียกโซเฟียว่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ? และการได้รู้ว่าตอนนี้เธอเอาความลับและความเปราะบางทุกอย่างที่ฉันเคยเปิดใจเล่าให้ฟัง มาใช้ทิ่มแทงฉันด้วยสารพัดวิธีที่เหี้ยมที่สุดเท่าที่เธอจะนึกออก? มันทำให้ฉันใจสลาย ไม่มีคำไหนจะอธิบายได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว