เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมายเหตุสั้นๆ จากผู้เขียน: นิยายเรื่องนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับเด็กหรือผู้อ่านที่จิตใจอ่อนไหว ผู้อ่านที่มองหาคำเตือนเนื้อหา ขอแนะนำให้ข้าม Worm ไปได้เลย
■
คาบเรียนจะเลิกในอีกห้านาที และสิ่งเดียวที่ฉันคิดได้ก็คือ หนึ่งชั่วโมงสำหรับอาหารกลางวันมันยาวนานเกินไป
ตั้งแต่เปิดภาคเรียน ฉันตั้งตารอช่วงเนื้อหาในวิชาปัญหาร่วมสมัยของมิสเตอร์แกลดลีย์ที่เราจะได้เริ่มถกกันเรื่องพวกเคป แต่พอเวลานั้นมาถึงจริงๆ ฉันกลับไม่มีสมาธิเอาเสียเลย ฉันนั่งกระสับกระส่าย ควงปากกาเปลี่ยนมือไปมา เคาะโต๊ะ หรือไม่ก็วาดรูปอะไรบางอย่างตรงมุมหน้ากระดาษอย่างเหม่อลอยไปรวมกับรอยขีดเขียนรูปอื่นๆ สายตาของฉันก็อยู่ไม่นิ่งเหมือนกัน เหลือบสลับจากนาฬิกาเหนือประตูไปยังมิสเตอร์แกลดลีย์ แล้ววกกลับมาที่นาฬิกาอีก ฉันจับใจความบทเรียนของเขาแทบไม่ทันจนฟังไม่รู้เรื่อง อีกยี่สิบนาทีเที่ยง เหลือเวลาห้านาทีก่อนคาบเรียนจะสิ้นสุดลง
เขากระตือรือร้นและตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังพูดอยู่อย่างเห็นได้ชัด และนานๆ ทีที่ทุกคนในห้องจะยอมตั้งใจฟัง เขาเป็นครูประเภทที่พยายามทำตัวเป็นเพื่อนกับนักเรียน ประเภทที่ชอบให้เรียกตัวเองว่า “มิสเตอร์จี” แทนที่จะเป็นมิสเตอร์แกลดลีย์ เขาชอบเลิกคลาสเร็วกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อไปคุยเล่นกับพวกเด็กป๊อป สั่งงานกลุ่มเยอะๆ เพื่อให้คนอื่นได้คลุกคลีกับเพื่อนในห้องเรียน และมีงานมอบหมาย ‘สนุกๆ’ อย่างการจำลองการพิจารณาคดีในศาล