ตอนที่ 44 กลืนกินรากตกค้างโบราณกาล! แคว้นเทพร้อยหมู่ปรากฏสู่โลก!

“ปล่อยมือ!”

สีหน้าหยอกล้อของจอมมารพลันเลือนหาย เหลือเพียงความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวย่น

เขาออกแรงอย่างฉับพลัน พยายามดึงหนามโลหิตที่แทงทะลุไหล่ซ้ายของเฉินนั่วกลับคืน

ทว่ากลับพบว่าไม่อาจดึงออกได้แม้แต่น้อย

กล้ามเนื้อไหล่ซ้ายของเฉินนั่วรัดหนามย้อนของหนามโลหิตเอาไว้แน่น

เขาไม่เพียงไม่หลบ กลับยังดันตัวไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง

หนามยาวแทงทะลุกระดูกสะบักอย่างสมบูรณ์ ตรึงเขากับจอมมารเอาไว้ด้วยกัน

“สายไปแล้ว”

ตู้ม! ตอไม้ขนาดมหึมาที่ตายแห้งอยู่กลางเกาะร้างพลันตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์

แสงสีน้ำเงินพุ่งทะลวงความว่างเปล่า ขับไล่ความมืดมิดสัมบูรณ์โดยรอบ