ตอนที่ 43 โบราณสถานที่แท้จริง! รากที่หลงเหลือของต้นไม้โลก

ทันทีที่เฉินนั่วก้าวข้ามธรณีประตู เท้าของเขาพลันเหยียบพลาดจนว่างเปล่า

ความรู้สึกไร้น้ำหนักรุนแรงเข้าห่อหุ้มทั่วร่างในชั่วพริบตา อากาศรอบข้างเบาบางจนถึงขีดสุด อุณหภูมิลดต่ำลงถึงหนึ่งร้อยองศาต่ำกว่าศูนย์

ข้างหูไม่ได้ยินเสียงลมแม้แต่น้อย

ที่นี่คือความว่างเปล่าซึ่งสูญสิ้นพลังชีวิตไปโดยสิ้นเชิง

มีเพียงเศษอุกกาบาตมืดสลัวลอยคว้างอยู่ไกลออกไป

เบื้องหน้าออกไปหลายร้อยเมตร มีเกาะร้างแห่งหนึ่งลอยค้างอยู่

เกาะทั้งเกาะก่อร่างขึ้นจากวัตถุสีน้ำตาลเข้มชนิดหนึ่ง มีพื้นที่ใหญ่พอ ๆ กับเขตเมืองชั้นในทั้งหมดของเมืองชิงหยาง

ปลายเท้าของเฉินนั่วหยั่งแรงบนเศษหินก้อนหนึ่งกลางความว่างเปล่า ร่างของเขากะพริบต่อเนื่อง ก่อนจะลงสู่ขอบเกาะร้าง

ทันทีที่เท้าแตะพื้น