กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 482 ตกลงให้เป็นทางการ
ในภูเขาข้างหลัง มีสองเงาคนวิ่งกันอย่างกับจรวด กลัวเหลือเกินว่าข้างหลังจะมีใครวิ่งตามมา
วิ่งมาได้ตั้งนาน ผู้ชายคนนั้นก็หยุดเท้า หันกลับไปมองแวบหนึ่ง “พ่อ ไม่มีใครตามมาแล้ว ไม่ต้องวิ่งแล้ว!”
คนแก่หยุดเท้า หันไปกวาดตามองรอบตัวอย่างระแวง แล้วถอนหายใจโล่ง “น่าจะเพราะเราวิ่งทันเวลา พวกมันเลยไม่เห็นเรา!”
“อีดอก!” ผู้ชายถุยน้ำลาย “ครั้งหน้าคงไม่ได้โชคดีแบบนี้อีกแล้ว!”
“คอยดูสิ ฉันจะฝังมันทั้งเป็นเลย!”
คนแก่พยักหน้า “รอให้เด็กสาวคนนั้นไปก่อนก็แล้วกัน แต่ว่าเด็กคนนั้นอายุแค่นี้ ทำไมบุญกุศลถึงได้มากขนาดนั้น?”